دلایل رویکرد کشورهای مختلف دنیا به طب سنتی

دکتر محمد خدادوست متخصص طب سنتی دانشگاه شاهد:

دلایل رویکرد کشورهای مختلف دنیا به طب سنتی

طب سنتی و مکمل نه تنها برای درمان بیماری ها خصوصاً بیماری های مزمن کاربرد دارد بلکه به طور گسترده ای در پیشگیری از بروز بیماری ها، حفظ و ارتقای سلامت نیز استفاده شده و کاربرد آن برای دولت ها مقرون به صرفه است.

به گزارش خبرگزاری تسنیم، محمد خدادوست اظهار داشت: استفاده از ظرفیت طب های موسوم به طب سنتی و انواع طب های مکمل کنار طب رایج از سال ها قبل مورد توجه کشورهای مختلف بوده است.

به گفته وی در کشور هند از سال 1946 میلادی وزارت بهداشت و درمان مکلف شده در مورد طب های بومی و سنتی تحقیق کند و در مورد طب های بومی و سنتی تحقیق کند و در مورد ایجاد انستیتوهای آموزشی اقدام کنند. متخصص طب سنتی دانشگاه شاهد افزود: هم اکنون این کشور علاوه بر وزارت بهداشت طب رایج دارای وزارت طب سنتی تحت عنوان آیوش AYUSH (آیورودا، یوگا، ناتروپاتی، طب یونانی و هومیوپاتی) است.

خدادوست عنوان کرد:کشور چین در سال 1951 میلادی آکادمی طب سنتی چینی ایجاد و در قانون اساسی این کشور به استفاده از این ظرفیت کنار طب رایج تصریح شده است و هم اکنون تا حدود 50 درصد از خدمات درمانی در این کشور توسط طب سنتی چینی ارائه و در بسیاری از کشورهای دنیا این ظرفیت شناخته و از آن استفاده می شود. وی بیان کرد: در ایالات متحده امریکا در سال 1993 میلادی اداره طب جایگزین در سازمان ملیسلامت آمریکا (NIH) تأسیس شد که در سال1998 میلادی به مرکز ملی طب مکمل و جایگزین NCCAM تبدیل شد.

خدادوست متخصصی طب سنتی دانشگاه شاهد یادآور شد: در سال 1978 سازمان جهانی بهداشت (WHO) اولین بیانیه در مورد طب سنتی را صادر و در استراتژی2005- 2002 ادغام خدمات طب سنتی در نظام جاری سلامت توصیه شده است. در استراتژی 2023- 2014 این سازمان تأکید شده است که اولاً تقاضاها و گرایش به سمت طب سنتی و مکمل در سراسر جهان رو به افزایش است و ثانیاً طب سنتی و مکمل نه تنها برای درمان بیماری ها خصوصاً بیماری های مزمن کاربرد دارد بلکه به طور گسترده ای در پیشگیری از بروز بیماری ها، حفظ و ارتقای سلامت نیز استفاده شده و کاربرد آن برای دولت ها مقرون به صرفه است. وی افزود: طب سنتی ایرانی (طب پارسی) به رغم قدمت چندهزار ساله و دارا بودن منابع غنی و معتبر به دلیل دوران فترت 150 ساله که آموزش این طب در نظام آموزش پزشکی رایج ممنوع شده بود، آشنایی با ظرفیت و قابلیت های این دانش بومی برای جامعه پزشکی و دست اندر کاران نظام سلامت به صورت منطقی و قانونمند میسر و محقق نشده بود. اگرچه به دلیل ریشه دار بودن آموزه های طب ایرانی در باور و فرهنگ مردم و انتقال این دانش توسط برخی حکما و عطاران با تجربه و با سابقه به صورت غیر رسمی از این ظرفیت استفاده می شد.

[box type=”note”] منبع:  ماهنامه عسل درمانی (مهر و آبان ماه 94) شماره 12 و 13   [/box]

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

برای برقراری امکان تعامل با شما کاربر محترم خواهشمند است شماره همراه خود را در فیلد مربوطه وارد نمایید.شماره موبایل شما در سایت منتشر نخواهد شد.

لطفا جای خالی را با مقدار مناسب پر کنید.حاصل همواره عددی مثبت است. *

دکمه بازگشت به بالا